Βρείτε μας

https://www.facebook.com/kostas.iakovou.75    

Σχετικά βίντεο

 

 

 

 

 

Άρθρα

Oι βεβιασμένες επιλογές δεν έχουν αποτέλεσμα

Θεσσαλονίκη, Ιανουάριος 2018 

       Το 2018 ξεκίνησε με έναν «περίεργο» και ασυνήθιστο θα λέγαμε φόρο για τους καταναλωτές, ο οποίος είναι προσαρμοσμένος στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα και αποφασίστηκε με Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) στις 10 Αυγούστου του περασμένου έτους. Ο λόγος φυσικά για το περιβαλλοντικό τέλος που επιβάλλεται από τα εμπορικά καταστήματα στους καταναλωτές για τη χρήση πλαστικής σακούλας. Από 1 Ιανουαρίου 2018 το περιβαλλοντικό τέλος ορίζεται στα 0,04 ευρώ συνολικά-μαζί με το ΦΠΑ 24%- και αφορά κυρίως τους καταναλωτές που θέλουν να τους δοθεί πλαστική σακούλα για τα προϊόντα που αγοράζουν, την οποία και εφεξής καλούνται να πληρώσουν. Ο στόχος σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην ΚΥΑ είναι η μείωση της χρήσης των πλαστικών σακουλών στην Ελλάδα, καθώς η ζήτησή τους είναι ιδιαίτερα αυξημένη.

       Με γνώμονα λοιπόν την προστασία του περιβάλλοντος αλλά και την ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης, ορίζεται ένα «τέλος» στα 0,04 ευρώ για κάθε σακούλα, το οποίο εισπράττεται από την ΑΑΔΕ, αποδίδεται στον Ελληνικό Οργανισμό Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ) και για το οποίο οι επιχειρήσεις υποχρεούνται να υποβάλλουν στην Αρχή αυτή δήλωση απόδοσής του ανά τρίμηνο την τελευταία ημέρα του επόμενου μήνα. Μια τέτοια κίνηση από πλευράς Πολιτείας με τον ηθικό και εξευγενισμένο σκοπό που φαίνεται ότι έχει, ομολογουμένως θα έχει θετικό αντίκτυπο, αν σκεφτεί κανείς ότι σύμφωνα με έρευνες, σε έναν καταναλωτή αντιστοιχούν 400 πλαστικές σακούλες το χρόνο. Άρα σε νοικοκυριό με τέσσερα μέλη αντιστοιχούν 1.600 πλαστικές σακούλες. Αν αναλογιστούμε τις συνέπειες στο περιβάλλον, τότε ναι οι αριθμοί φαντάζουν τρομερά υψηλοί. Αναρωτιέμαι όμως γιατί επελέγη η χρέωση της σακούλας ως τρόπος για να μειωθεί η χρήση της. Και μάλιστα εάν οι επιχειρήσεις δεν χρεώσουν τη σακούλα, υπάρχει ο κίνδυνος του προστίμου, το οποίο ξεκινάει από τα 200 ευρώ και φτάνει στις 5000 ευρώ. Με αυτό τον τρόπο θα δημιουργηθεί η οικολογική συνείδηση τόσο στον καταναλωτή, όσο και στον έμπορο; Γιατί δε χρησιμοποιήθηκε ένα διαφορετικό, περισσότερο φιλικό στο περιβάλλον μέτρο;

        Θα μπορούσαν να έδιναν κίνητρο στις υπόχρεες επιχειρήσεις (εξαιρούνται περίπτερα και λαϊκές αγορές) να «βγάλουν» δικές τους, οικολογικές πάνινες τσάντες μεταφοράς εμπορευμάτων για τους καταναλωτές και αυτό να εξέπιπτε από την φορολόγηση των επιχειρήσεων. Αντιθέτως, για άλλη μια φορά καλούμαστε οι επιχειρηματίες να γίνουμε οι άτυποι φοροεισπράκτορες του κράτους, χωρίς πραγματικά οφέλη. Άλλη μια δραματική αλλαγή στην καθημερινότητά μας, όπως πέρυσι με τα τερματικά (POS) και τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, το αφορολόγητο που μπορεί να μην είναι τελικά 100% αφορολόγητο, αφού όπως ακούμε συναλλαγές μέσω e-banking ενδέχεται να μην υπολογιστούν, τις λοταρίες και τα επιδόματα τύπου «κοινωνικό μέρισμα» που δεν αποδόθηκαν σε ανθρώπους που τα είχαν πραγματικά ανάγκη και άλλα πολλά. Το έχω ξαναπεί: οι βεβιασμένες κινήσεις δε φέρνουν μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Ίσως κι αυτό το νέο μέτρο να είναι άλλη μια φούσκα και οι προθέσεις τελικά να μην ήταν τόσο αγνές.  

 

 

Του Κώστα Ιακώβου,

Πρόεδρος Ένωσης Καπνοπωλών Μακεδονίας

Μέλος Δ.Σ. ΓΣΕΒΕΕ

Μέλος Δ.Ε. ΕΕΘ-Οικονομικός Επόπτης